اثربخشي آموزش مثبت‌انديشي بر پذيرش و تعامل اجتماعي نوجوانان دختر شهرستان سرپل ذهاب

هدف از اين پژوهش، بررسي اثربخشي آموزش مثبت‌انديشي بر پذيرش و تعامل اجتماعي نوجوانان دختر شهرستان سرپل ذهاب بود. روش پژوهش، نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه گواه و دورۀ پيگيري بود. جامعۀ آماري پژوهش شامل نوجوانان 19-15 سالۀ دختر تحت پوشش ادارۀ بهزيستي شهرستان سرپل ذهاب در شش‌ماهۀ اول سال 1399 به تعداد 285 نفر بود. از ميان جامعۀ آماري 40 نوجوان به‌صورت هدفمند انتخاب و به‌صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و گواه جايگزين شدند (20 نوجوان در گروه آزمايش و 20 نوجوان در گروه گواه). نوجوانان حاضر در گروه آزمايش آموزش مثبت‌انديشي (11 جلسه) را طي دو ماه و نيم دريافت كردند. پرسشنامه‌هاي استفاده‌شده در اين پژوهش شامل پرسشنامۀ پذيرش اجتماعي (SIQ) و تعامل اجتماعي (SAQ) بود. داده‌هاي پژوهش به شيوۀ تحليل واريانس آميخته با استفاده از نرم‌افزار آماري SPSS-23 تجزيه و تحليل شد. نتايج نشان مي‌دهد آموزش مثبت‌انديشي بر پذيرش اجتماعي (0001 P؛ 0.64=Eta؛ 63.82=F) و تعامل اجتماعي (0001 P؛ 0.66=Eta؛ 68.80=F) نوجوانان دختر تأثير داشته است. بدين‌صورت كه اين مداخله به بهبود پذيرش و تعامل اجتماعي نوجوانان منجر شده است. براساس يافته‌ها، آموزش مثبت‌انديشي با بهره‌گيري از مراقبۀ ذهن‌آگاهي، استفاده از قوت‌هاي خود، لذت‌بردن، تأييد خويشتن و بيان ارزش‌ها روشي كارآمد براي بهبود پذيرش و تعامل اجتماعي نوجوانان است.