رهيافت مدلاسيون شروع و پايان فيلم در تجربه ‌گرايي سينما

رسانه سينما پس از پشت سر گذاشتن تجربه‌هاي اوليه خود تلاش كرد شيوه‌‌هاي گوناگوني در ساخت فيلم ايجاد كند. فيلم‌سازان براي مورد توجه قرار گرفتن آثارشان از سوي تماشاگران، هنرمندان و منتقدين در هر برهه زماني روش‌هاي را در زمينه‌ روايت و ساختار تجربه كرده‌اند و در آثارشان سبك و سياقي را پديدار ساختند كه تازگي داشت و بديع بشمار مي‌رفت. اين تغيير و تحول مستمر در گذر زمان، آرمان‌خواهي ويژه‌ايي را بوجود آورده است كه باعث شده سينما نزد مخاطبان همچنان هنري جذاب و نو جلوه‌نمايي كند. اين رفتار در دوره‌هاي گوناگون بخصوص در نحوه بياني شروع و پايان فيلم جايگاه ويژه‌‌ايي را به خود اختصاص داده كه قابل بحث و مورد توجه است. هدف پژوهش حاضر كاربردي و مسئله اصلي آن واكاوي تجربه‌گرايي شروع و پايان فيلم در سه دوره كلاسيك، مدرن و پست‌مدرن است. روش‌تحقيق كيفي با رويكردي مروري بر مبناي مطالعه كتاب و اطلاعات فيلم و سينما مي‌باشد. نتيجه حاصله نشان از آن دارد تجربه‌گرايي در جابجايي زمان روايي سينماي هنري يا تجاري وابسته به شروع و پايان فيلم، در سبك‌ها و دوره‌هاي سينمايي زيبايي‌شناسي و بياني فيلميك ايجاد كرده است و در جايگاه آرماني و زنده بودن رسانه سينما نقشي اساسي و پويا داشته است.