مقايسه عنصر بلاغي حس آميزي در شعر رهي معيري و ديوان عبدالوهاب البياتي بر اساس نظريه اولمن

حس آميزي در آفرينش و خلق نگاره ها و شمايل زيباي شعري و مضمون آفريني نو به شاعر كمك مي كند.اين آرايه با انعكاس عواطف و احساسات شاعر و شكستن حد و مرز ميان حواس، سبب گسترش معاني و قدرت كلام گوينده مي شود و با ايجاد موسيقي معنوي به تاثير بر مخاطب خود مي افزايد. سابقه طولاني به كارگيري اين آرايه چه در ادب فارسي و چه در سروده هاي شاعران عرب، نشان از اهميت و ارزش آن دارد كه به مرور زمان گاه كم رنگ شده است اما هيچ گاه به طور كامل محو نگرديده است و در دوره معاصر با استقبال گسترده شاعران مواجه شده است و در كار برخي از آنان اساس سبك و خلاقيت شعري قرار گرفته است.اين پژوهش، درنگ و تاملي است در به كارگيري اين صنعت زيباي ادبي در شعر دو شاعر معاصر ايراني و عرب( رهي معيري و عبدالوهاب البياتي) تا حس آميزي هاي استخراج شده در اشعارشان از نظر چگونگي تركيب حواس و بسامد استفاده هر كدام از آن ها مورد بررسي قرار گيرد و سپس اين تركيبات حس آميز بر اساس نظريه اولمن زبان شناس مجار و به صورت تطبيقي نگارش شود. روش تحقيق در اين پژوهش به شيوه توصيفي، تحليلي و كتابخانه اي است. نتيجه اين پژوهش توجه و علاقه اين دو شاعر را در به كارگيري حواس گوناگون و بسامد استفاده از اين موهبت شعري را در اشعارشان با توجه به نظريه اولمن مشخص خواهد كرد.