تأثير 12 هفته تمرينات موازي (هوازي و قدرتي) بر مقادير miR-155 و پروتئين واكنشگر-C در مردان ميانسال چاق

مقدمه: برخي ميكرو RNAها (miRNA) توسط بافت آديپوز ترشح شده، در ارتباطات بين سلولي نقش داشته و يك نقطه‌ي هدف ارزشمندي به منظور كنترل چاقي و پيامد‌هاي ناشي از آن محسوب مي‌شوند. هدف از مطالعه‌ي حاضر، تعيين تأثير دو شيوه‌ي تمريني CAST بر مقادير miR-155 و پروتئين واكنشگر-C (C-reactive protein) CRP در مردان ميانسال چاق مي‌باشد. روش‌ها: 30 مرد ميانسال با ميانگين سني 3/54 ± 44/57 سال و وزني 8/46 ± 103/79 كيلوگرم، به صورت تصادفي و بر اساس درصد چربي، توان هوازي (V̇O2max) و يك تكرار بيشينه (1-RM) به سه گروه تمريني: 1- تمرينات همزمان هوازي و قدرتي در يك روز (CAST1)، 2- تمرينات همزمان هوازي و قدرتي در روز‌هاي مجزا (CAST2) و 3- گروه شاهد تقسيم شدند. نمونه‌هاي خوني 48 ساعت قبل و بعد از 12 هفته تمرينات همزمان، به منظور تحليل تغييرات شاخص‌هاي miR-155، CRP و گلوكز از آزمودني‌ها گرفته شد. آزمون‌هاي تحليل وارايانس (ANOVA) يك راهه با اندازه‌گيري‌‌هاي تكراري و آزمون تعقيبي Bonferroni به منظور تجزيه و تحليل داده‌ها استفاده شدند. يافته‌ها: پس از 12 هفته تمرين، گروه CAST1 كاهش معني‌داري را در شاخص‌هاي miR-155،  CRPو گلوكز نسبت به گروه كنترل تجربه كردند. همچنين در گروه CAST2، شاخص‌هاي miR-155،  CRPو گلوكز نيز نسبت به گروه شاهد به صورت معني‌داري كاهش يافتند. نتيجه‌گيري: به نظر مي‌رسد كه هر دو شيوه‌ي تمريني CAST با اثرگذاري بر miR-155، باعث كاهش التهاب ناشي از چاقي شده و مردان ميانسال احتمالاً بتوانند از هر دو روش تمريني در جهت جلوگيري از بيماري‌هاي سوخت و سازي استفاده ‌كنند.