ارزيابي عددي تأثير استفاده از مصالح اساس حاوي مصالح خرده بتني بر عملكرد روسازي‌هاي آسفالتي با در نظر گرفتن رفتار غيرخطي مصالح

در اين تحقيق، تأثير افزودن درصدهاي مختلف مصالح خرده بتني به مصالح لايه اساس سنگدانه‌اي بر روي عمر خستگي و عمر شيارشدگي روسازي موردبررسي قرارگرفته است. در تحليل‌هاي انجام‌شده از تحليل غيرخطي توسط نرم‌افزار NonPAS استفاده‌شده است. براي اين منظور ۶ مقطع روسازي چهار لايه با ضخامت لايه‌هاي متفاوت به ازاء سه نوع خاك بستر رس خيلي نرم، نرم و متوسط تحليل شدند. رفتار لايه آسفالت به‌صورت ارتجاعي خطي، مصالح اساس و زيراساس به‌صورت ارتجاعي غيرخطي با مدل Universal و مصالح بستر به‌صورت ارتجاعي غيرخطي با مدل Bilinear فرض شدند. در كليه مقاطع روسازي موردبررسي، استفاده از 0 تا 100% مصالح خرده بتني به ازاء كليه بسترها، حداقل 61.6% و حداكثر 198.5% موجب افزايش عمر خستگي و حداقل 22.6-% و حداكثر 88.4% موجب تغيير عمر شيارشدگي شد. نتايج اين تحقيق نشان داد كه در بستر رسي خيلي نرم، در ضخامت‌هاي بالاي 20 سانتي‌متر براي لايه اساس و ضخامت‌هاي بالاي 30 سانتي‌متر براي لايه زيراساس امكان استفاده از مصالح خرده بتني وجود دارد. در بستر رسي متوسط، در ضخامت‌هاي بالاي 15 سانتي‌متر براي لايه اساس، ضخامت‌هاي بالاي 20 سانتي‌متر براي لايه زيراساس و همچنين ضخامت‌هاي بالاي 15 سانتي‌متر براي لايه آسفالت امكان استفاده از مصالح بتني بازيافتي وجود دارد. در بسترهاي سخت، نياز به در نظر گرفتن‌ ملاحظات خاص از نظر ضخامت لايه‌هاي روسازي جهت استفاده از مصالح خرده بتني نيست.