اثر سوپرجاذب و كشت مخلوط بر كميت و كيفيت جو (Hordeum vulgare L.) و نخود علوفه‌اي (Cicer arietinum L.) در شرايط ديم

آزمايش مزرعه‌اي در شهرستان پلدختر (روستاي چمشك) در دو سال زراعي 98-1397 و 99-1398 به صورت اسپليت پلات (كرت هاي يك بار خرد شده) بر پايه طرح بلوك هاي كامل تصادفي با 4 سطح فاكتور اصلي سوپر جاذب (شاهد، 50، 75 و 100 كيلوگرم در هكتار) و 6 سطح فاكتور فرعي كشت مخلوط افزايشي (كشت خالص نخود علوفه‌اي رقم سارال، 25×100 (نخود:جو)، 50×100، 75×100، 100×100 و كشت خالص جو آبيدر) با مقدار بذر نخود علوفه‌اي 125 و جو 200 كيلوگرم در هكتار بر اساس كشت خالص، مورد استفاده قرار گرفت كه هر يك از مقادير بالا، بر اساس درصد، به منظور بررسي همزيستي آنها بر صفات كمي (علوفه) و كيفي (پروتئين) دو گياه، استفاده شد. برهم‌كنش 3 عامل مورد مطالعه (سال، سوپر جاذب، كشت مخلوط) نشان داد كه به تناسب افزايش عامل جاذب و سهم لگوم، عملكرد كل علوفه خشك افزايش مي‌يابد كه در سال دوم بيش از سال اول بود. سال دوم×100 كيلوگرم سوپر جاذب×100×100 و 100×75 به ترتيب 18.91 و 18.79 درصد پروتئين علوفه نخود را افزايش دادند. درصد پروتئين جو در تركيب 100×100 در سال اول و دوم به ترتيب 6.54 و 7.1 بود با افزايش سطح مصرف سوپر جاذب و نيز جزء مكمل لگوم، مقدار NDF در علوفه نخود كاهش يافت. اثر سه‌گانه سال×سوپر جاذب×كشت مخلوط نيز روال مشابهي بر نوسان كيفيت علوفه جو (درصد الياف) داشت؛ بنابراين اعمال مديريت زراعي با تنوع زراعي در واحد سطح و عامل جاذب رطوبت بيانگر به كارگيري اصل اكولوژيك در بهره‌برداري از منابع توليد بود.