تا ب آوري آموزشگران نظام آموزش عالي كشاورزي ايران در بحران همه گيري كوويد19

هدف اين تحقيق، تحليل مقايسه‌اي تاب‌آوري آموزشگران نظام آموزش عالي كشاورزي در بحران همه‌گير‌ي كوويد 19 بود. اين تحقيق به لحاظ ديدمان كمي و از جهت هدف كاربردي است. به لحاظ روش انجام كار تحقيق پيمايشي و از نوع علي و مقايسه اي است. جامعه آماري تحقيق، آموزشگران دانشكده‌هاي كشاورزي دانشگاه‌هاي دولتي سراسر كشور به شمار 3640 نفر بود (3640=N). با استفاده از جدول كرجسي و مورگان و نمونه‌گيري طبقه‌اي تصادفي با انتساب متناسب شمار 347 نفر از آنان به‌عنوان نمونه انتخاب شدند (347=n) كه از اين شمار 288 نفر پرسشنامه تحقيق را تكميل كردند. ابزار پژوهش، پرسش‌نامة پژوهشگرساخته بود كه به دو صورت حضوري و برخط گردآوري شد كه روايي شكلي و محتوايي آن با نظرسنجي از متخصصان ترويج و آموزش كشاورزي تأييد شد. روايي همگرا نيز با مقدارهاي 0.90-0.80=CR  و 0.83-0.50=AVE تأييد شد. پايايي پرسشنامه نيز با محاسبه تتاي ترتيبي مورد تأييد قرار گرفت (0.90-0.71= θ). به‌منظور پردازش داده‌ها با بهره‌گيري از نرم‌افزار SPSS26 افزون بر آمارهاي توصيفي، از آزمون مقايسه ميانگين (t مستقل) و آزمون تحليل واريانس يك‌ طرفه (One Way Anova) استفاده شد. نتايج گوياي وجود تفاوت معني‌دار بين رفتار تاب آورانه آموزشگران در دانشگاه‌هاي با تراز كاركردي مختلف (بين المللي، ملي، منطق ه اي و محلي) بود. بين رفتار تاب آورانه آموزشگران با سطح‌هاي مختلف سابقه خدمتي، سطح‌هاي مختلف سني، جنسيت و مرتبه علمي مختلف تفاوت معني داري وجود نداشت. بر اساس يافته هاي تحقيق پيشنهادهايي در راستاي ارتقاي رفتار تاب آوري آموزشگران ارائه شده است.