تحليل دل‌بستگي مكاني در شهر تبريز با به‌كارگيري مقياس شهرهاي هوشمند در دوران بيماري كوويد 19

استفاده از فناوري‌هاي جديد در شهر هوشمند بالأخص در فضاهاي شهري روزبه‌روز بيشتر مي‌شود؛ بااينكه بيشتر اين فناوري‌ها به‌عنوان نشانه‌اي از پيشرفت در زندگي و روشي براي راحتي زندگي در شهرها موردپذيرش و ستايش قرارگرفته‌اند، بااين‌حال، برخي چنين تصور مي‌كنند كه فناوري‌ها، اختلالاتي در شهر محل سكونت آن‌ها ايجاد نموده است. بنابراين در پياده‌سازي شهر هوشمند بايد نظرات شهروندان و دغدغه‌هاي آن‌ها در نظر گرفته شود. پژوهش حاضر توصيفي- تحليلي با بهره‌گيري از ابزارهاي پيمايشي در دستيابي به هدف توسعه دل‌بستگي به مكان‌هاي شهري، در پي پاسخ به اين سؤال است كه چه ارتباطي ميان دل‌بستگي عاطفي- مكاني كه در دو بعد سنتي و فعال مطرح مي‌گردد، با پذيرش فناوري‌هاي هوشمند بالأخص در نمونه موردي پژوهش و جو دارد؟ براي جامعه آماري جمعيت شهر تبريز كه برابر ۱۵۹۳۳۷۳ نفر مي‌باشد، حجم نمونه از طريق فرمول كوكران برابر 384 نفر به دست آمد. پايايي سؤالات با آلفاي كرونباخ برابر 0/88 شد. براي تحليل از نرم‌افزارهاي آماري استفاده‌شده است. يافته‌ها نشان داد ابعاد فناوري‌هاي نظارتي روزانه، فناوري‌هاي توانمند ساز، فناوري‌هاي نظارت بر Covid-19 و دل‌بستگي فعال با ضريب تأثير 0/412، 0/385، 0/316 و 0/301 بيشترين اثرات را بر دل‌بستگي مكاني با فناوري‌هاي شهر هوشمند داشته است و كمترين تأثيرگذاري مربوط به دل‌بستگي مكاني سنتي با ارزش 0/191- مي‌باشد. در نتيجه هرچقدر كيفيت فناوري‌هاي نظارتي (سلامتي) و توانمندسازي، فناوري نظارت بر Covid-19 ارتقا داده شود، به همان نسبت نيز ميزان دل‌بستگي در شهر تبريز بهبود خواهد يافت.