سياست‌هاي كلي برنامه‌هاي توسعه: مطالعه موردي ايران

هدف: در پژوهش حاضر سعي شده است چگونگي تدوين سياست‎هاي كلي در ايران تبيين و منطقي‎سازي شود. طرح پژوهش/ روش‎شناسي/ رويكرد: اين پژوهش از نوع مطالعه تحليلي مبتني بر گروه كانوني بوده و تلاش كرده است از روش فرايندي براي تدوين سياست‌‌هاي كلي برنامه‌‌اي با تاكيد بر برنامه هفتم توسعه استفاده كند. يافته‌‌ها: نتايج پژوهش نشان مي‌‌دهد كه روش ساخت يافته‌‌اي براي تدوين سياست‌‌هاي كلي برنامه‎هاي توسعه وجود ندارد. از اين‎رو، با اقتباس از فرايند تدوين خط‎مشي‎هاي عمومي، فرايندهايي براي تدوين احكام سياستي به‎دست آمد: 1) شناسايي مسائل عمومي اولويت‎دار به عنوان محورهاي اصلي احكام سياستي؛ 2) شناسايي الزامات ناشي از اسناد بالادستي در تدوين سياست‌هاي كلي برنامه‌‎اي؛ 3) شناسايي گزينه‌هاي خط‎مشي (به مثابه مقوله‌‌هاي فرعي) براي حل مسائل عمومي از تلفيق منابع نظري، سياست‌‌هاي كلي بخشي، و خبره‎سنجي؛ 4) امكان‎سنجي گزينه‌هاي خط‎مشي؛ و 5) احصاي مقوله‎هاي اصلي به مثابه احكام سياستي. ارزش/ اصالت پژوهش: مطالعات در زمينۀ چگونگي تدوين سياست‌‌هاي كلي برنامه‎اي در ايران با رويكرد حاكميتي صورت گرفته است. اين مطالعه توانست با تمركز بر روش‎شناسي تدوين خط‎مشي، فرايند قابل‎دفاعي را براي تدوين سياست‌‌هاي كلي برنامه‌‌اي در ايران پيشنهاد كند. در ضمن، در اين پژوهش 21 مسئله عمومي اولويت‎دار شناسايي شده و احكام سياستي متناظر با آن‎ها تدوين شده است.