پايش مؤلفه‌هاي بازآفريني در راستاي ارتقاي كيفيت محيط در محله‌هاي تاريخي بارويكرد متخصص‌محور (مطالعۀ موردي: محله‌هاي تاريخي شهر شيراز)

محله‌هاي سكونتي و به‌طور شاخص، محله‌هاي تاريخي كه نقشي مبنايي را در شهرهاي مختلف ايران ايفا مي‌نمايند، امروزه تحت تأثير سياست‌ها و برنامه‌ريزي‌هاي غيراصولي قرار گرفته‌اند و مسئلۀ پايداري اين محله‌ها بيش از پيش با توجه به نقصان‌هاي كالبدي-اجتماعي پديدآمده مورد توجه است. به‌منظور دست‌يابي به پايداري در محله‌هاي تاريخي مي‌توان رويكرد بازآفريني را مطرح كرد كه همواره وجه باززنده‌سازي و معاصرسازي را مورد توجه قرار مي‌دهد. هدف از پژوهش حاضر ارزيابي و اولويت‌بندي مؤلفه‌هاي بازآفريني در محله‌هاي تاريخي شهر شيراز از منظر متخصصان حرفه‌اي و دانشگاهي حوزۀ شهرسازي و معماري به‌منظور دست‌يابي به راهكارها و راهبردهاي طراحي و برنامه‌ريزي در جهت ارتقاي كيفيت محيط در محله‌هاي تاريخي است. رويكرد پژوهش حاضر كمّي و از منظر هدف كاربردي است. به‌منظور تحليل داده‌هاي گِردآوري‌شده از روش‌هاي تصميم‌گيري چندشاخصه ديمتل و فرآيند تحليل شبكه استفاده شده است. يافته‌هاي حاصل از اين پژوهش بيانگر آن است كه مؤلفۀ اقتصادي به‌همراه دو شاخص؛ الف) اقتصاد محلي و ب) ايجاد شغل داراي اولويت نخست و مؤلفۀ كالبدي و ج) شاخص توسعۀ تراكم، اهميت نسبي كمتري در بازآفريني محله‌هاي تاريخي شهر شيراز دارند. در انتهاي پژوهش نيز بر پايۀ يافته‌ها، راهكار و راهبردهاي برنامه‌ريزي و طراحي به‌صورت كاربردي در سه بُعد؛ الف) اقتصادي؛ ب) اجتماعي و ج) كالبدي براي به‌كارگيري توسط تصميم‌گيرندگان شهري پيشنهاد شده است.