برجسته‌سازي در قصه‌هاي موجود در تذكره‌هاي دوره گوركانيان شبه قاره هند

توجّه به تاريخ ادبيات و زندگي‌نامه‌نويسي، با نگارش تذكره‌ها، به‌ويژه در دورۀ حكومت گوركانيان در هند، بيش از هر زمان ديگر بوده است. تذكره‌نويسان از ابزار متعدّدي براي ارتقاي جايگاه ادبي كتاب‌هاي خود و نشان‌دادن قدرتشان در خلق يك اثر ادبي استفاده مي‌كردند. يكي از اين ابزارها، قصّه‌ها و روايات قصّه­گونه است كه دربارۀ شخصيت‌هاي مطرح شكل گرفته است. براي درك و سنجش بهتر اين روايات قصّه­گونه و اينكه تا چه حد زبان اين بخش از تذكره‌ها به ادبيات نزديك مي‌شود، نياز به ابزاري چون بررسي برجسته‌سازي‌هاي زباني آن وجود دارد. بر اساس آنچه فرماليست‌هاي روسي مطرح كرده‌اند، آشنايي‌زدايي از زبان معيار، موجب ايجاد متني ادبي مي‌شود و وسيلۀ آشنايي‌زدايي، برجسته‌سازي زباني به دو روش قاعده‌افزايي و هنجارگريزي است. بي‌شك، قصّه‌هاي موجود در تذكره‌ها، بستري مناسب براي تثبيت موقعيت تذكره‌نويسان به‌عنوان اديبي آگاه به ظرايف زباني بوده و اين مقاله در پي نشان‌دادن همين بخش ادبي در تذكره‌هاست.