نادوگانه گرايي در فلسفۀ اجتماعي قرآن

كشف و استخراج مباحث و مسائل هستي‎شناسانه و نظريه‎پردازي‎هاي فلسفي دربارۀ زندگي اجتماعي انسان‎ها از آيات قرآن -كه شالوده‎ساز نظريه و نظام اجتماعي است- فلسفۀ اجتماعي قرآن را شكل مي‎دهد كه حسب جامعيت اهداف، موضوع و روش، از نگرش‎هاي دوگانه به‌دور است. دوگانه‎هاي فرد و جامعه، علم و فلسفه، گرانباري و ناگرانباري دانش از ارزش و بحث از روش‎شناسي، مباحثي هستند كه منازعات و مباحثات دربارۀ آن در علوم انساني، ادبيات گسترده‎اي را به خود اختصاص داده است. ادغام بصيرت‎هاي اصولي هر دو سو نيز براي رسيدن به نگاهي رضايت‎بخش به شكل جامع نتوانسته‎ است از دامنۀ اين منازعات بكاهد. اتكا بر تكثر روشي بنيادين و مفاهيمي جامع در رفع اين دغدغه‎ها جهت ايجاد يك فلسفۀ اجتماعي قرآن‎بنيان مي‎تواند به شكل نظام‎مند همگرايي ميان عناصر دوگانه‎اي كه در برخي برداشت‎ها و قرائت‎ها، ميل به يك سوي آنها موجب غفلت از اطراف ديگر مي‎شود، ايجاد نمايد. اين نوشتار در تلاش است تا با اتكا بر روش توصيفي تحليلي، ضمن توجه و استفاده از آيات و تفاسير به رفع اين ثنويت‎گرايي تقليل‎گرا بپردازد.