بررسي پيامدهاي تربيتي روش پژوهش تبارشناسي ديني از ديدگاه فوكو و نقد آن براساس ديدگاه علامه طباطبائي

در اين پژوهش به بررسي پيامدهاي تربيتي روش پژوهش تبارشناسي از ديدگاه فوكو و نقد آن بر پايه ديدگاه علامه طباطبائي پرداخته مي‌شود. علامه در تعليم و تربيت به دو بنياد و پايه مطلق و نسبي هستي‌شناسانه مفاهيم، متافيزيك‌گرايي و خدامحوري توجه دارد. به عقيده وي ميان امور مطلق، نسبي و خداشناسي رابطه انكارناپذيري وجود دارد؛ اما فوكو با توجه افراطي به امور نسبي از اهميت بنيادين مضمون مطلق، معنويت و نيز توحيدمحوري و متافيزيك‌گرايي غافل مانده است. از روش پژوهش تبارشناسي فوكو، تصوري پاره‌پاره و غيرتكاملي از تاريخ، گسست، برون‌بودگي، نام‌گرايي، هويت‌هاي متكثر و منحصر بودن استنباط شده است. تربيت موردنظر علامه طباطبائي داراي ويژگي‌هايي همچون تأكيد بر روش پژوهش تبارشناسي يكپارچگي و هدفداري تاريخ و نظام هستي، اعتقاد به اطلاق ذاتي، توحيدمحوري واعتقاد به دانش پيشيني است؛ اين موارد مي‌تواند به ‌عنوان ملاك نقد تعليم و تربيت فوكو مورد استفاده قرار گيرد. بدين منظور اين مقاله از روش عقلاني ـ منطقي استفاده مي‌كند. روش پژوهش تبارشناسي علامه به دليل توجه همزمان به بعد نسبيت و مطلق بودن و توحيدمحوري، ديدگاه كامل، و همه‌جانبه‌تري نسبت به تعليم و تربيت متربيان دارد.