نگاهي انتقادي به طبيعت گرايي روش شناختي

طبيعت گرايي روش‌شناختي، كه به‌مثابه ابرپارادايم دانش نوين معرفي مي‌شود، هيچ گزاره يا نظريه‌ مشتمل بر ارجاع پديده‌هاي طبيعي به حقايق فراطبيعي را روانمي‌دارد. اين رويكرد را مي‌توان به دو قسم حداقلي و حداكثري تقسيم كرد كه هر يك مقتضيات و بروندادهاي خاص خود را دارد. تحقيق و تدقيق در اين رويكرد مايه دلمشغولي بسياري از متعاطيان حوزه فلسفه علم، و فلسفه دين مي‌باشد. جستار پيش رو در صدد است تا با روش اسنادي به كاوش در اين مساله پرداخته و با روش تحليلي آن را در معرض نقد و سنجش گذارد. نتيجه تحقيق اين است كه طبيعتگرايي روش شناختي نه بر بنياد معرفتي و منطقي معتبري استوار است، نه حاوي مدعايي منسجم و خردپذير بوده و نه از منظر كاركردشناختي تامين كننده انتظارات ادعا شده است.