عوامل تأثيرگذار بر توسعه در كره جنوبي

پايان جنگ جهاني دوم آغاز دوره‌اي براي نوسازي و دستيابي به توسعه در كشورهاي مختلف بوده است و كشورهاي اروپايي و آسيايي بسياري به فراخور شرايط‌شان راهكارها و رويكردهاي مختلفي را براي اقدام به توسعه به كار گرفته‌اند. كره‌جنوبي يكي از اين كشورهاست. كشوري كه با تاريخي كهن يكي از يكپارچه‌ترين و با ثبات‌ترين كشورهاي جهان به شمار مي‌رود. توسعه اين كشور كه بعد از پايان جنگ جهاني دوم و استعمار ژاپن آغاز مي‌شود، نمونه‌اي غير معمول و سريع از توسعه در بازه‌ي زماني بسيار كوتاه است. كره‌جنوبي كشور علي‌رغم از سر گذراندن تجربه‌ي تلخ مستعمره بودن، اتفاقاتي كه پس از جنگ جهاني رخ داد و تقسيم شبه جزيره به دو بخش شمالي و جنوبي و جنگ داخلي‌اي كه پيامد آن بود و همچنين فقر شديد و نياز مبرم به كمك‌هاي بين‌المللي هم اكنون در كنار تايوان، سنگاپور و هنگ‌كنگ يكي از چهار ببر آسيا به شمار مي‌رود. داشتن دولت‌هاي اقتدارگرا و در عين حال توسعه‌گرا، حس ناسيوناليسم قوي در برابر بيگانگان، فرهنگ كنفسيونيستي، تمركز بر استراتژي توسعه صادرات، گسترش سيستم آموزشي همگام با نيازها و تحولات اقتصادي كشور از عوامل تأثيرگذاري هستند كه در در راستاي پرسش اصلي اين مقاله به آنها پرداخته شده است. در انتها نيز مدل توسعه كره‌جنوبي ارائه مي‌گردد.