نظام شمارش در چند زبانِ ايراني و ناايرانيِ درون و برون ايران

در اين پژوهش، نظام شمارشِ شماري از زبان هاي رايج در درون و بُرون ايران بررسي شده‌است. روش‌شناسي پژوهش، تركيبي از روش شناسي استقرايي و قياسي است؛ و داده هاي آن به روش توصيفي- تحليلي و تطبيقي بررسي شده . هدف كانوني پژوهش، شناخت و تبيينِ ويژگي هاي نظام شمارش زبان هاست. زبان هايي كه داده هاي آنها در اين پژوهش بررسي و تحليل شده، دو دسته اند: شماري از زبان هاي تركي تبار رايج در ايران و شماري از زبان هاي ايرانيِ رايج در درون و بُرون ايران. به اقتضاي نياز، در تحليل ها و بررسي هاي مقاله، از نظام شمارش زبان هاي ديگري نيز سخن به ميان آمده‌است. اين پژوهش نشان مي دهد كه در نظام شمارش زبان هاي تركي تبار رايج در ايران و زبان هاي ايرانيِ رايج در درون و بُرون ايران، گوناگونيِ چشم‌گيري ديده مي شود؛ و زبان هاي ايراني و ناايراني، در سطح نظام شمارش، اثرپذيري هاي زيادي از يكديگر داشته اند. همچنين استدلال شده كه برخي همانندي هاي نظام شمارش زبان هاي ايراني و ناايراني، برايند اثر تماس زباني درازمدت است.