تأثير ادراك دانش ‏آموزان از محيط كلاس و ارزشيابي بر نگرش به رياضي با ميانجي‏ گيري خودكارآمدي

هدف مقاله حاضر، ارائه مدل ساختاري تأثير ادراك دانش‏آموزان از محيط كلاس و ادراك از ارزشيابي بر نگرش دانش‏آموزان به درس رياضي با ميانجيگري خودكارآمدي در مدارس متوسطه سطح دوم شهرستان نور بود. روش پژوهش توصيفي از نوع معادلات ساختاري مي‏باشد. با استفاده از شيوه نمونه‏گيري خوشه‌اي 281 نفر به عنوان نمونه انتخاب شده‌اند. براي تحليل اطّلاعات از ضرايب همبستگي پيرسون و مدل‏سازي معادلات ساختاري استفاده شد. نتايج نشان داد كه بين ادراك از محيط كلاس، ادرك از ارزيابي و ‏خودكارآمدي با نگرش به رياضي رابطه مثبت و معناداري وجود دارد. نتايج معادلات ساختاري نشان داد كه ضريب تاثير ادراك از محيط كلاس بر نگرش در مدل معنادار نبوده اما ضريب تاثير ادراك از ارزيابي روي نگرش مثبت و معنادار بود. هم‏چنين نتايج نشان داد كه خودكارآمدي بين ادراك از ارزيابي و نگرش به رياضي نقش ميانجي داشته اما بين ادراك از محيط كلاس و نگرش نقش ميانجي نداشته است.