رهبري آموزشي در فضاي بيگانگي آكادميك: كاوشي در انتظارات و انتقادات اساتيد علوم انساني دانشگاه كردستان

پژوهش به كاوش انتظارات و انتقادات برخي از اساتيد علوم انساني دانشگاه كردستان از مناسبات كلي حاكم بر دانشگاه مي‌پردازد تا به فهمي از ماهيت مناسبات بين اساتيد و دانشجويان دست‌يافته و به شناخت سپهر عمومي دانشگاه و لزوم مداخله يا بروز تحولات تصميم گيران كمك نمايد. بدين ‌منظور از رويكرد كيفي و روش مردم‌نگاري انتقادي استفاده شد. ميدان تحقيق شامل تمامي اعضاي هيئت‌علمي دانشكده‌ي علوم انساني و اجتماعي دانشگاه و از طريق روش نمونه‌گيري هدفمند تعداد 7 نفر انتخاب و فرآيند جمع‌آوري اطلاعات تا رسيدن به اشباع نظري ادامه يافت. ابزار گردآوري داده‌ها مصاحبه‌ي نيمه ساختاريافته بود و جهت تحليل داده‌ها از كدگذاري سه مرحله‌اي اشتراوس استفاده شد. يافته‌ها نشان داد كه انزواي اجتماعي در تمام سطوح ارتباطي بين اساتيد با يكديگر، دانشجويان و جامعه دانشگاهي با محيط پيرامون وجود دارد. آزمودني‌ها در چهار جنبه‌ي معناداري مشكل داشته و اين مسئله بر كنش‌هاي روان‌شناختي و ابعاد گوناگون شخصيت تأثيرگذار بوده است. مشاركت‌كنندگان بيشترين مسئله را با فقدان هنجارها و قوانين داشته و معتقد بودند كه دانشگاه نتوانسته است در الزام و پايبندي عاملان هنجارها موفق عمل كند. احساس بي‌قدرتي در ميان آزمودني‌ها وجود داشت. احساس تنفر از خويشتن به صورت نارضايتي از خود و بي‌هدفي بروز كرده است.