بررسي اثر ابعاد خرده‌هاي لاستيك تاير فرسوده‌ در پارامترهاي مقاومت برشي خاك ماسه‌اي

گسترش صنعت خودرو سبب شده تا لاستيك‌هاي فرسوده به دليل عدم تجزيه در طبيعت به عنوان يكي از آلاينده‌هاي زيست‌محيطي در دهه‌هاي اخير مطرح شوند. استفاده از خرده‌لاستيك به صورت مخلوط با خاك، يكي از راه‌حل‌هايي است كه براي جلوگيري از مخاطرات زيست‌محيطي ناشي از دفن لاستيك‌ها ارائه شده است. با توجه به خواص لاستيك‌ها از جمله رفتار الاستيك، جذب آب ناچيز و هزينه‌ي مناسب جهت استفاده از آنها به شكل خرد‌شده، مي‌توان از آنها در تسليح و بهبود خصوصيات مصالح خاكي استفاده نمود. در اين مقاله درصد بهينه خرده‌لاستيك در ماسه بادي جهت افزايش پارامترهاي مقاومت برشي آن و همچنين تاثير افزودن خرده‌لاستيك روي منحني نيرو-تغيير مكان با استفاده از آزمايش برش‌مستقيم بزرگ مقياس (cm30×30‌) مورد بررسي قرارگرفته است. به اين منظور، ماسه با مقادير 5%، 10%، 15%، 20% و 25% خرده‌لاستيك به ابعاد 2×2 وcm 4×2 تحت تنش‌هاي نرمال 30، 60 و 120kPa مورد آزمايش برش‌مستقيم قرارگرفته و ميزان درصد و ابعاد خرده‌لاستيك بهينه كه به ازاي آن مقاومت برشي حداكثر مي‌باشد، تعيين شده است. از آن جايي كه مقاومت برشي خاك‌ها حاصل از زاويه اصطكاك داخلي و چسبندگي مي‌باشد، تاثير خرده‌لاستيك روي هريك از اين پارامترها نيز مورد بررسي قرارگرفته است. نتايج نشان مي‌دهد حالت بهينه، نمونه حاوي 15% خرده‌لاستيك 4×2 cm است كه زاويه اصطكاك داخلي را تا 27% افزايش مي‌دهد. همچنين اضافه كردن خرده‌لاستيك باعث افزايش ظرفيت شكل‌پذيري ماسه بادي مي‌شود.