بررسي اثر شاخص‌هاي توسعه بخش بانكي بر ثبات بانك‌هاي ايراني، با تأكيد بر عامل كارآيي

حين بروز بحران، بهترين راه كاهش آسيب‌پذيري اقتصادي، افزايش ثبات بانك‌ها است؛ زيرا طبق تأكيد كميته بال، نرخ بقاي هر اقتصاد، متناسب با نرخ ثبات بانك‌هاي آن مي باشد و ثبات نيز، متناسب با نرخ كارآيي است. لذا هدف از پژوهش موردي حاضر،‌ بررسي وضعيت ثبات بانك‌هاي ايراني، با تأكيد بر مهمترين شاخص‌هاي توسعه بخش بانكي خصوصاً عامل كارآيي است، تاضمن شناسايي اين متغيرها، شاخصي مختص ثبات بانك‌هاي ايراني تدوين گردد. لذا در ابتدا، زيرشاخص‌هاي اثرگذار بر توسعه بخش بانكي كه با دو عامل كارآيي و ثبات در ارتباط اند، شناسايي و داده‌هاي آنان در سطح30 بانك و مؤسسه اعتباري دولتي و خصوصي، طي سال‌هاي 1380 تا 1398 جمع‌آوري شد. سپس به‌كمك روش داده‌هاي تابلويي پويا، ارتباط 17 متغير شناسايي شده، بر وضعيت ثبات بانك‌ها، ارزيابي گرديد. نتايج، بيانگر وجود رابطه غيرخطي بين عامل ثبات با 9 شاخص‌ نسبت مطالبات به كل تسهيلات، حقوق صاحبان سهام به كل بدهي‌ها، دارايي‌هاي ثابت به كل دارايي‌ها، ميزان ثبات دوره قبل، موجودي نقد به كل دارايي‌ها، اندازه بانك‌ها، سرمايه به بدهي‌ها، نرخ رشد تسهيلات و كارآيي بود. نهايتاً، برترين بانك‌هاي كارا و باثبات ايراني، طي سال 1398، معرفي و يافته‌هاي پژوهش در پرتو مباني نظري تبيين گرديد.