بنياد سياست از ديدگاه عرفاني

فاقد عنوان لاتين

دانش عرفان از توحيد و موحد، و به عبارتي، از خداوند متعال و نسبت انسان با حق تعالي بحث مي‌كند اما دانش سياست از نسبت انسان با انسان پرسش به عمل مي‌آورد. پس، بحث از نسبت و بنياد سياست در تفكّر عرفاني مستلزم بحث از اين دو موضوع يا دست‌كم عنايت بدان است. در عرفان، مفهوم «ولايت» هر دو نسبت مذكور را در خود گرد آورده و لذا يك مفهوم دو وجهي (الاهياتي-سياسي) است. تحقيق حاضر مي‌كوشد فرضيه‌ي ولايت به مثابه بنياد سياست در عرفان را مورد پژوهش قرار دهد. البته، قبل از پرداختن به ولايت، اشاره‌ي اجمالي به اصول بنيادين عرفان صورت مي‌گيرد، تا جايگاه ولايت در عرفان بهتر روشن شود.

فاقد چكيده لاتين