پژوهش روش‌شناسانه در مهدويت‌نگاري شيخ مفيد در كتاب الفصول العشره في الغيبه

مهدويت‌نگاري گونه‌اي پژوهش در موضوع مهدويت است كه در يك معنا به كاوش و معرفي آثار در زمينه مهدويت مي‌پردازد. در اين نوع پژوهش يك يا چند اثر در زمينه مهدويت، از حيث ساختار، محتوا، روش و مصدر يا دريكي از اين چهار حيث مورد بررسي و تطبيق يا مقايسه قرار مي‌گيرد. با اين نگاه كه چه مطالبي در اين اثر آمده است و آنها چگونه ترتيب و تنظيم يافته‌اند. به مطالب و مسائل، با كدام يك از روشهاي توصيفي يا روش استدلال عقلي يا نقلي يا روش استقراء تجربي و يا استناد به شواهد نقض يا مؤيد پرداخته شده است. در اين پژوهش، اين شيوة مطالعه با محوريت روش‌شناسي ، پيرامون كتاب فصول العشره شيخ مفيد انجام شده است. دست‌يافته‌هاي پژوهش در بخش بازخواني اجمالي محتواي كتاب مزبور، پاسخ‌هاي استدلالي شيخ مفيد به شبهات در زمينه وجود امام عصر و ولادت او، طول عمر، علت غيبت و وجه جمعِ ضرورت امامت و غيبت امام بود. و در بخش روش شناختي، به شيوه حلي با به كارگيري روش‌هاي استدلال نقلي روايي و استدلال عقلي مبتني بر برخي قواعد اصولي و منطقي، و به شيوه نقضي با به كارگيري روش استدلال نقلي تجربي و تاريخي و در مواردي تحليلهاي روان‌شناختي بود. اما روش استدلال عقلي بر ديگر روش‌ها غلبه داشت.