نقش وقف در معنا بخشي به زيست انساني با تكيه بر مباني انسان شناختي علامه جعفري

مسئله معنا و هدف زندگي پديده‌اي تازه نيست كه امروزه بشر با آن مواجه شده باشد، بلكه اين مسئله در طول تاريخ انساني به اشكال گوناگوني مطرح‌شده است؛ اما وجود بحران‌هاي معرفتي و هويتي چون پوچي و بي‌معنايي در عصر حاضر، معناداري را به اساسي‌ترين مسئله بشر بدل كرده است. براي رهايي از پوچ‌گرايي و رفتن به سمت زيست معنادار، لازم است جنبه‌هاي واقعي حيات موردتوجه قرار گيرد. وقف ازجمله احسان‌هايي است كه با گستره زياد اعم از بذل مال و دارايي تا انواع ايثار و ازخودگذشتگي مي‌تواند از مؤلفه‌هاي اثرگذار در بازيابي حيات معنادار باشد. نظر به اهميت اين مسئله، در اين پژوهش با روش توصيفي-تحليلي، نقش وقف در معناداري زندگي تبيين شد و با توجه به اينكه علامه جعفري از ميان انديشمندان معاصر به‌صورت خاص به بحث حيات معقول، فلسفه حيات و زندگي معنادار پرداخته است و راه نجات انسان معاصر را درك معناي هستي مي‌داند، با تكيه‌بر مباني انسان‌شناسي علامه جعفري منظور از معنادار بودن زندگي انسان اين است كه انسان جزئي از كل هستي است و زندگي در همين چندروزه حيات خلاصه نمي‌شود انسان درصورتي‌كه در مسير الهي سير كند شخصيتش شكوفا مي‌شود و در حياتي معنادار زيست خواهد كرد. پرداختن به فعاليت‌هاي خيرخواهانه به نحو عام و وقف در زندگي دنيايي به‌صورت خاص مي‌تواند از مؤلفه‌هاي معناداري زندگي باشد كه ضمن در پي داشتن نتايج اجتماعي، زندگي فرد واقف را از بي‌معنايي نجات دهد و او را به حيات معقول نزديك كند. انسان با مختصاتي چون ماهيت‌مندي، دو ساحتي بودن، برخوردار از كرامت انساني و رسالت‌مند بودن، در پي دست‌يابي به زندگي معنادار است. اعمال خيرخواهانه انسان ازجمله با مصداق بارز وقف، همراه با تلاش و كوشش كه از بايسته‌هاي حيات معقول است، كه مي‌تواند در كيفيت و بهبود زيست معنادار وي تأثير داشته باشد. بقا انگاري و پاسخ به عطش جاودانگي، آرامش بخشي اضطراب مرگ، ايفاي حس مسئوليت اجتماعي، اميد به تكامل پس از مرگ و بازيابي «من حقيقي» بيانگر نقش وقف در معناداري زندگي است كه در اين مقاله تبيين شد.