آموزه هاي اخلاقي سپندارمذ در اساطيرايران باستان (شاهنامه و گرشاسپنامه)

اسطوره، يادگار اقوامي است كه داراي تمدن و فرهنگي ديرينه اند؛ در اين جستار، تلاش كرده ايم تا خصايص و ويژگي زمين را در ميان ملل ايران باستان كه از آن به عنوان سپندارمذ ياد مي كنند، بر بنياد اسطوره اي آن و با توجه ويژه به بازآمد كهن الگوها، بررسي و تحليل كرده و با داستان هاي حماسي از جمله شاهنامه و كتاب گرشاسپنامه مورد تطبيق قرار دهيم. زمين، مادري است كه نه تنها در ميان ملّت‌‌هاي ايراني بلكه اكثر ملل، نماد «مادرِ هستي» است و از ابتدا در اذهان، داراي روح و روان بوده است؛ مادري كه هيچ گاه دست از زايش و پويش بر نمي‌‌دارد؛ زمين، زنده و پوياست و از چنان تقدسي برخوردار است كه هرمزد (پروردگار) بعد از آفرينش آسمان، زمين را خلق كرد. زمين به عنوان مام هستي در خود، يلاني چون رستم، سهراب، سياوش و... مي پروراند و دست از زايش بر نمي دارد تا بار ديگر نطفه ي چنين كساني را در وجود انسان هاي وارسته و عادل نمايان سازد.