بررسي انديشه هاي هستي گرايانه در شعر مهدي اخوان ثالث بر اساس آراي ژان پل سارتر

اگزيستانسياليسم از مهم‌ترين مكتب‌هاي فلسفي و ادبي جهان است كه در آن، فرد انساني به عنوان فاعلي آگاه شناخته مي‌شود و در تجربة هستي و نيز لمس معناي وجود به صورت بي‌واسطه با حقيقت هستي رويارو شده، پوچي زندگي خود را درك مي‌كند. هستي‌شناسي يا اگزيستانسياليسم در رابطه با انسان و اصالتش سخن مي‌گويد و بر تقدم وجود بر ماهيت تأكيد دارد و همه‌چيز را از آن انسان مي‌داند. هم‌چنين مصاديقي از قبيل مسؤوليت انساني، فرديّت انسان، گزاف بودن جهان، دلهره و اضطراب، آزادي، تنهايي، وانهادگي، و اوضاع و احوال مرزي از نمود‌هاي روشن و بارز مكتب فلسفي اگزيستانسياليسم مي‌باشند كه در شعر معاصر و در اشعار اخوان‌ثالث نيز به‌ كار رفته‌اند. اخوان ثالث در دوره‌اي مي‌زيسته كه تفكرات وجودي بر آثار وي اثر گذاشت و درواقع انديشه‌ اين شاعر در تعامل با انديشه‌هاي سارتر قرار دارد.در اين پژوهش كه به روش توصيفي- تحليلي و كتابخانه‌اي تدوين شده مي‌توان به تصويري از مكتب اگزيستانسياليسم در شعر اين شاعر دست يافت و به ارتباطي متقابل ميان تفكرات وي با سارتر پي برد.