واكاوي فقهي خروج فرد مبتلا به كرونا از منزل و انتقال ويروس به ديگران

بيماري كرونا (كوويد 19)، مرضي است كه تمام دنيا را فراگرفته و هر روز جان تعداد زيادي را مي‌گيرد و افراد زيادي را به كام مرگ ميكشاند. اين بيماري مسري است و فرد مبتلا به بيماري كرونا مي‌تواند با حضور در اجتماع، ويروس كرونا را به ديگران منتقل سازد. يكي از پرسش‌هاي مطرح در فقه اجتماعي، آن است كه حكم خروج فرد مبتلا به بيماري كرونا از منزل خويش و حضور در اجتماع چيست؟ فرد مبتلا به بيماري كرونا، يا از بيماري خويش آگاهي دارد و يا از آن بيخبر است و در صورت آگاهي از بيماري نيز يا با اختيار خويش از منزل خارج ميشود و يا مضطر به خروج از منزل است. بايد با تدبر در آيات و روايات به پاسخ درخور مسأله در همۀ صور مفروض آن رسيد. از نظر بيان حكم نيز گاهي پيرامون حكم تكليفي و زماني نيز پيرامون حكم وضعي آن بررسي صورت مي‌گيرد. در پژوهش حاضر با استفاده از روس تحليلي ـ توصيفي و بهرهگيري از آيات و روايات و قواعد فقهي به اين نتيجه رسيديم كه هرچند خروج فرد مبتلا به بيماري كرونا در حالت اختيار، حرام و در حالت جهل و يا اضطرار جايز است، ولي در تمام موارد چنانچه موجب انتقال ويروس كرونا به ديگران و مرگ و يا آسيب رساندن به بافتهاي بدن آنان گردد، از نظر حكم وضعي ضامن است.