تحليلي بر ايجاد شهر هوشمند قابل زندگي در شهر تبريز

حفاظت از شرايط محيطي براي پايداري در راستاي افزايش سريع جمعيت شهري در سراسر جهان، نيازمند دانش گسترده‏اي از اقدامات ابتكاري شهر هوشمند است. هدف اصلي تحقيق شناسايي تمايل به زندگي در شهر هوشمند با مشخصه‏هاي آن براساس ادراك ساكنان جوان شهر با يك مدل توسعه‏يافته است. رويكرد پژوهش تجربي كه در اينجا انجام شد، مبتني بر يك نظرسنجي بود كه شامل يك نمونۀ 384 تايي از پرسشنامه‏هاي معتبر بود. تجزيه‌وتحليل داده‏ها از طريق رويكرد كمي چندمتغيره با استفاده از مدل‏سازي معادلۀ ساختاري با برآورد حداقل مربعات جزئي انجام شد. نتايج نشان داد در اين مدل‌ انطباق تمام ويژگي‏هاي شهرهاي هوشمند امكان‌پذير بود. ويژگي محيط، موردي بود كه بيشترين رابطه را در كمك به كارايي شهر و كاهش اثرات زيست‏محيطي در كيفيت شهرها را نشان داد و ويژگي اقتصاد، موردي بود كه كمترين رابطه را نشان داد. در نهايت، استدلال مي‏شود كه به طور كلي كارايي در همۀ ويژگي‏ها به تعامل شهروندان در فرايندهاي نوآوري زندگي عمومي بستگي دارد. شهر هوشمند به دليل موفقيت در زمينۀ نوآوري، اساساً بسته به فرايند مشاركتي كه در محيط‏هاي توسعه‏يافته و كشف و خلق ايده را تشويق مي‏كند، از ساير راه حل‏ها متمايز و مفيد است.