تأثير ادغام بالقوه بر خلق نقدينگي و كارايي در بانك‌هاي ايران

ادغام اقدامي استراتژيك است كه توسط مؤسسات مالي به‌منظور بهبود عملكرد مديريتي صورت مي‌گيرد. درواقع بانك‌ها همواره به دنبال تثبيت اقداماتشان در بازار جهت همگرايي به سطح بهينه هستند و ادغام آن را محقق ساخته و بانك‌ها را قادر مي‌سازد تا هزينه‌هاي خود را كاهش دهند و به‌تبع آن كارايي‌ را در سطوح تخصيصي و بهره‌وري بهبود بخشند. كشورهاي بسياري تجربه ادغام را دارند و ليكن وضعيت ادغام بانكي در ايران نتيجه مشخصي ندارد تا در مورد آن قضاوت شود. بنابراين نظر به اهميت موضوع، هدف از اين مطالعه بررسي وضعيت كارايي و خلق نقدينگي در شرايط قبل و بعد از ادغام با مجموعه‌اي از 32 بانك در دوره 1384-1399 با رويكرد برگر و باومن (2008) و تحليل پوششي داده‌هاي دومرحله‌اي است. در اين راستا هفت سناريو (شامل 6 ادغام دولتي- خصوصي و ادغام واقعي بانك سپه) در نظر گرفته شد. ميانگين شاخص خلق نقدينگي در دوره قبل از ادغام مثبت به‌دست‌آمده و بعد از ادغام نيز نقدينگي افزايش يافت كه مي‌تواند به دليل افزايش سرمايه بانك‌ها باشد. همچنين كارايي بعد از ادغام در 6 سناريو افزايش‌يافته و تنها يك سناريو كاهش نشان مي‌دهد؛ بنابراين ضمن اينكه ادغام يكي از راهكارهاي ارتقاي كارايي بانك‌ها است، انتخاب شريك مناسب از مؤلفه‌هاي مهم موفقيت ادغام است.