مقايسه اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد با رفتار درماني ديالكتيك بر خودشناسي انسجامي، تنظيم هيجان و كيفيت زندگي بيماران همودياليزي

مقدمه: بيماري هاي مزمن كليوي از جمله مشكلات، تهديد كننده سلامت جسمي و رواني است. هدف: هدف پژوهش حاضر مقايسه درمان مبتني بر پذيرش و تعهد با رفتار درماني ديالكتيك بر خودشناسي انسجامي، تنظيم هيجان و كيفيت زندگي بيماران همودياليزي بود. روش: روش پژوهش نيمه آزمايشي با طرح پيش‌­آزمون، پس‌­آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماري شامل بيماران همودياليزي بيمارستان هاي شفا و كلينيك جوادالائمه شهر كرمان در سال ۱۴۰۱ بود. براساس روش نمونه گيري در دسترس ۴۵ نفر انتخاب و سپس به‌صورت تصادفي در دو گروه آزمايش (درمان مبتني بر پذيرش و تعهد و رفتار درماني ديالكتيك) و يك گروه گواه جايگزين شدند (هر گروه ۱۵ نفر). ابزارهاي پژوهش شامل پرسشنامه خودشناسي انسجامي قرباني (۲۰۰۸)، تنظيم هيجان گروس (۲۰۰۳) و كيفيت زندگي سازمان جهاني بهداشت (۱۹۹۶) بود. جهت تجزيه‌وتحليل داده‌ها از آزمون هاي آماري تحليل كوواريانس تك متغيره، آزمون تعقيبي توكي و نرم افزار SPSS نسخه ۲۴ استفاده شد. يافته‌­ها: نتايج تحليل كوواريانس نشان داد كه بين نمرات گروه گواه و آزمايش تفاوت معناداري وجود دارد (۰/۰۰۱ P). در مقايسه با گروه گواه، گروه هاي آزمايشي خودشناسي انسجامي، تنظيم هيجان و كيفيت زندگي بيماران همودياليزي را بهبود بخشيدند. با وجود اينكه بين دو رويكرد آزمايشي تفاوت معناداري وجود نداشت؛ اما تأثير درمان مبتني بر پذيرش و تعهد نسبت به رفتار درماني ديالكتيك اندكي بيشتر بود. نتيجه‌گيري: درمان مبتني بر پذيرش و تعهد و رفتار درماني ديالكتيك روش هايي مناسب در افزايش خودشناسي انسجامي، تنظيم هيجان و كيفيت زندگي در بيماران همودياليزي بود؛ لذا پيشنهاد مي گردد از اين درمان ها در كنار ساير درمان هاي پزشكي استفاده شود.