آسيبهاي چشمي فزاينده به دنبال تماس با پرتوهاي ليزري، اپيدمي خاموش

نور يك محدوده قابل مشاهده و باريك از طيف الكترومغناطيسي است كه مسئول بينايي ميباشد، در حالي كه ليزر (LASER: Light Amplification by Stimulated Emission of Radiation) يك پرتو تك رنگ و پلاريزه با فركانسي مشخص و حداقل واگرايي از اين طيف مي باشد . از زمان اختراع ليزر در سال 1960، كاربرد آن در زندگي روزمره فراگير شده و طي پيشرفتهاي چشمگير فناوري در دهه هاي گذشته، دستگاههاي ليزر در كاربردهاي بسيار متنوعي، از زمينه هاي آموزشي گرفته تا اهداف پزشكي، نظامي و آرايشي مورد استفاده قرار گرفته اند و حتي گاهاً به اشتباه توسط كودكان به عنوان اسباب بازي استفاده ميشوند . نشانگرهاي ليزري به عنوان دستگاههاي كمانرژي شناخته مي شوند كه پرتوهاي غيريونيزان كانوني ساطع ميكنند كه به طور گسترده در سالنهاي سخنراني براي ارائههاي آموزشي- تجاري و حتي بعضاً در معابر و مراسمات با اهداف تبليغاتي و زيبايي استفاده مي شوند . اين نشانگرها در انواع مختلف بر اساس طول موج پرتو نوري (و به تبع آن رنگ نور ساطع شده) وجود دارند كه معمولاً ليزر قرمز (با طول موج 650-670 نانومتر) يا سبز (با طول موج 532 نانومتر) هستند (2). نشانگرهاي ليزري با قدرت نور خروجي و طول موج كدگذاري مي شوند.