همبستگي پاسخ‌ نشخواري و افسردگي با ميانجيگري سبك زندگي در سالمندان

مقدمه: افسردگي يكي از مهم‌ترين نگراني‌هاي بهداشت عمومي در ميان افراد مسن است. لذا شناسايي عوامل مؤثر در ايجاد افسردگي امري بسيار مهم و ضروري است. پژوهش حاضر با هدف تعيين همبستگي پاسخ‌ نشخواري و افسردگي با ميانجيگري سبك زندگي در سالمندان صورت گرفت. روش كار: مطالعه به‌صورت توصيفي - همبستگي بود. جامعه آماري مورد پژوهش را سالمندان در طيف سني 60 تا 75 سال، مقيم و غيرمقيم خانه سالمندان شهر بجنورد، در سال 1398 تشكيل دادند. 400 تن با استفاده از فرمول Krejcie   Morgan  به‌صورت نمونه‌گيري غيرتصادفي  و در دسترس انتخاب شدند. جمع‌آوري داده‌ها با پرسشنامه جمعيت شناختي، سياهه افسردگي بك (Beck Depression Inventory)، مقياس پاسخ نشخواري (Rumination Response Scale) و نيمرخ سبك زندگي ارتقاءدهنده سلامت 2 Health-Promoting Lifestyle Profile II) ) اجرا شد. روايي محتوا به روش كيفي و پايايي به روش همساني دروني با محاسبه ضريب آلفاي كرونباخ  ابزارها اندازه‌گيري شد. تحليل داده‌ها با استفاده نرم‌افزار آماري اس پي اس اس نسخه 25 و آموس 24 تحليل شد. يافته‌ها: ميان پاسخ‌ نشخواري با مولفه هاي سبك زندگي سالمندان همبستگي منفي و با افسردگي همبستگي مثبت وجود دارد (0.01≥P). مولفه هاي سبك زندگي سالمندان با افسردگي همبستگي منفي دارند (0.01≥P). همچنين پاسخ‌ نشخواري با افسردگي به‌طور غيرمستقيم به‌واسطه تمامي مولفه هاي سبك زندگي معنادار مي‌باشد (0.05≥P). نتيجه‌گيري: سالمندان با نمره پاسخ نشخواري بالا، علائم افسردگي بيشتري را گزارش مي‌كنند. همچنين پاسخ نشخواري به‌طور غيرمستقيم و از طريق مولفه هاي سبك زندگي، افسردگي سالمندان را ميانجيگري مي‌كند و باعث افزايش افسردگي مي‌شود. پيشنهاد مي‌شود برنامه‌هاي آموزشي در جهت ارتقاي سبك زندگي سالم در سالمندان و كاهش پاسخ نشخواري و نيز برنامه‌ريزي‌هاي كلان در سطح جامعه جهت كاهش افسردگي انجام شود.