بررسي تجربه‌ زيسته‌ زنان و مردان ايراني از سازگاري با طلاق: يك پژوهش كيفي

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسي تجربه‌ زيسته‌ زنان و مردان مطلقه از سازگاري با طلاق  انجام شد. روش: اين مطالعه از نوع كيفي و با استفاده از روش پديدار شناسي انجام شد. پژوهش با بهره‌گيري از نمونه گيري هدفمند افرادمطلقه سازگار با طلاق در سال 99-98 شهر شيراز انجام شده است. در نهايت پس از انجام 22مصاحبه نيمه‌ساختار‌يافته پژوهشگر به اشباع داده‌ها رسيد. مصاحبه‌ها با روش پديدار‌شناسي تحليل مضمون مورد بررسي قرار گرفتند. يافته‌ها: در اين پژوهش 3 مضمون اصلي و 12 مضمون فرعي بدست آمد كه مضامين اصلي عبارتند از: 1- خانواده منبع مؤثر دررسيدن به سازگاري، 2- تاب‌آوري فردي 3- تاب‌آوري اجتماعي. مضمون خانواده منبع مؤثر دربرگيرنده‌ي 2 مضمون فرعي حمايت عاطفي، پشتيباني مادي (پذيرش، همدردي، تأمين مسكن و...)، مضمون تاب‌آوري فردي شامل 5 مضمون فرعي سوگواري، پيوند با معنويت، پذيرش طلاق، حركت به سوي تعالي، كنترل هيجانات (شكرگذاري، قبول شرايط فعلي زندگي، برنامه‌ريزي براي آينده، رشد هيجانات مثبت و...) مضمون تاب‌آوري اجتماعي شامل 2 مضمون فرعي رشد فردي، كسب درآمد و استقلال مالي (تقويت مهارت‌هاي فردي، كسب درآمد و ثبات اقتصادي و....) نتيجه‌‌گيري نتايج به دست آمده از  اين پژوهش نشان دهنده‌ ضرورت توجه همه جانبه به مسائل زنان و مردان مطلقه پس از جدايي و انجام اقداماتي مؤثر جهت توانمندسازي آنان در راه رسيدن به سازگاري با شرايط پس از جدايي بود.