محدوديت‌ آزادي اجتماعات با تأكيد بر قانون جديد نحوه فعاليت احزاب

تبيين محدوديت‌هاي حقوق و آزادي‌ها همان‌طوركه موجب حفظ نظم عمومي مي‌شود، از طرفي حقوق مشروع افراد را به‌خصوص در برابر حاكميت، تضمين مي‌كند. محدوديت‌هاي آزادي تجمع و راهپيمايي در نظام حقوقي ايران همچون ساير نظام‌هاي حقوقي و نظام حقوقي بين‌الملل به رسميت شناخته شده است. در ايران اصل 27 قانون اساسي و قانون نحوه فعاليت احزاب به اين مهم پرداخته‌اند. اين مقاله با روش توصيفي تحليلي و با تكيه بر منابع معتبر كتابخانه‌اي، در پي پاسخگويي به اين پرسش است كه در اين زمينه وضعيت محدوديت‌هاي مصرح در قانون اساسي و نيز قانون جديد، چگونه است. ازاين‌رو روشن شد «حمل سلاح» موجب زوال وصف مسالمت‌آميز و مدني بودن اجتماعات مي‌شود و «اخلال به مباني اسلام» به معناي هر گونه اقدامي است كه سبب تضعيف اعتقاد افراد به ضروريات ديني مشتمل بر اصول و احكام و اخلاقيات شود. همچنين گذشته از تبيين رابطه محدوديت صدور مجوز مندرج در قانون احزاب با قانون اساسي اين موضوع تشريح شد كه مطابق قانون جديد احزاب، قلمرو صدور مجوز براي راهپيمايي‌ها مضيق‌تر شده يا لااقل داراي ابهام است.