اثر هشت هفته تمرين تناوبي شديد و مصرف كافئين بر بيان پروتئين p38α و HSP70 در كبد موش هاي صحرايي ديابتي شده با استرپتوزوتوسين

هدف: پروتئين‌هايي نظير  p38αو  HSP70  از اهداف بالقوه درمان اختلالات ديابت نوع دو به شمار مي روند .هدف از اين پژوهش بررسي هشت هفته تمرين تناوبي شديد و مصرف كافئين بر بيان پروتئين p38α و HSP70 در كبد موش‌هاي صحرايي ديابتي بود. روش شناسي: در مطالعه‌ ‌تجربي حاضر، 50 سر موش صحرايي نر سفيد نژاد ويستار با دامنۀ سني 3-2 ماه به ‌طور تصادفي در 5 گروه 10 سري شامل: كنترل سالم(C)، كنترل ديابتي (D)، ديابتي تمرين كرده (D+T)، ديابتي دريافت كننده كافئين (D+CA) و ديابتي تمرين- كافئين (D+T+CA) تقسيم شدند. برنامه تمرين شامل 8 هفته و هفته‌اي 5 جلسه (6 تا 12 وهله 2 دقيقه‌اي با شدت 90- 85% سرعت بيشينه) بود و هر هفته پنج روز  70 mg/kg كافئين محلول با سالين تزريق شد. بـراي بررسـي پروتئين‌هاي p38α و HSP70 از روش وسترن بلات استفاده شد. داده‌ها با استفاده از آناليز واريانس دوطرفه و در صورت مشاهده تفاوت معنادار آماري از آزمون توكي جهت تعيين اختلاف بين گروهي استفاده شـد  .يافته: سطح پروتئين HSP70 در موش‌هاي سالم و ديابتي با هم اختلاف معنادار داشت. تمرين تناوبي شديد و مصرف كافئين موجب افزايش معنادار  پـروتئين   HSP70نسبت به گروه  مكمل+ ديابتي شـد (0.001P=). گروه تمرين+ مكمل اثرگذاري بيشتري در افزايش  p38αنسبت به ساير گروه‌هاي ديابتي داشت، اما اين تفاوت معنادار نبود (0.96=P). نتيجه‌گيري: تمرينات تناوبي شديد و مصرف كافئين با افزايش بيان HSP70 كبد مي‌تواند نقشي مؤثري در مقابله با آسيب ديابت داشته باشد. با اين حال، تمرينات تناوبي شديد و مصرف كافئين تاثيري بر بيان p38α  در كبد موش‌هاي صحرايي ديابتي ندارد.