نمودهاي تولّد دوبارۀ قهرمان در داستان «طاهر و زهره» بر مبناي روايت‌هاي ايران، قبرس و كوموك

اسطورۀ قهرمان كه با خرد و الهام فراوان همراه است، بيانگر شوق بشر به رشد تحول‌گراست. مخاطبان اين اسطوره با قهرمان هم‌ذات پنداري مي‌كنند و در واقع اساطير، زمينه‌اي پديد مي‌آورند كه فرد بتواند با خواندن و شنيدن آن دگرگون شود و به كمال برسد. يكي از داستان‌هاي معروف اسطوره‌اي كه روايت‌هاي مختلف آن در ايران، آذربايجان، تاتار، تركمن، ازبك، قبرس، آناتولي، كوموك و ... شهرتي دارد، داستان «طاهر و زهره» است. اين داستان كه مانند ديگر ادبيات «عاشيقلار» تلفيقي از نثر و نظم است، نمود مرگ و تولد دوبارۀ قهرمان است كه در طي داستان بارها اتفاق مي‌افتد. اين مقاله مرگ و بازتولّد تكراري قهرمان را در روايت‌هاي مختلف داستان «طاهر و زهره» بر مبناي كهن الگوي بازتولد يونگ به روش توصيفي و تحليلي بررسي مي‌كند. قهرمان داستان در سير داستان بجز تناسخ چهار نوع از بازتولد: 1- تولد مجدد 2- مشاركت در فرآيند تحول، 3- تجسد و 4- رستاخيز را تجربه مي‌كند. در اين داستان آنچه مي‌ميرد، معمولاً «خود» سابق قهرمان است كه با مرگ و بازتولد خود، بيداري جامعه را رقم مي‌زند. اين مرگ مي‌تواند مرگ ترديد، پيمان‌شكني، خيانت، دروغ و مكر و نيرنگ باشد كه  به ياري عشق ممكن مي‌گردد، عشقي كه تجلي آن همواره در زندگي بشر ديده مي‌شود.