بررسي اثربخشي درمان خودشفقتي بر خودكنترلي و ابراز وجود دانش‌آموزان دختر داراي رفتارهاي خودآسيب‌رسان

هدف پژوهش حاضر بررسي اثربخشي درمان خودشفقتي بر خودكنترلي و ابراز وجود دانش‌آموزان دختر داراي رفتارهاي خودآسيب‌رسان ارجاع داده شده به مركز مشاوره ناحيه ۳ شهرستان اهواز بود. بر اين اساس، چهار دانش‌آموز با روش نمونه‌گيري هدفمند و بر اساس ملاك‌هاي ورود و خروج انتخاب شدند. در اين پژوهش از طرح آزمايشي تك موردي از نوع خط پايه چندگانه استفاده شد. درمان خودشفقتي طي 10 جلسه اجرا و آزمودني‌ها در سه مرحله خط پايه، درمان و پيگيري به پرسشنامه‌هاي خودكنترلي تانجني و همكاران (Tangney, 2004) و ابراز وجود هرزبرگر و همكاران (Herzberger et al., 1984) پاسخ دادند. داده‌ها به روش ترسيم ديداري، شاخص تغيير پايا (RCI) و فرمول درصد بهبودي تحليل شدند. نتايج پژوهش نشان داد كه درمان خودشفقتي باعث افزايش خودكنترلي و ابراز وجود دانش آموزان دختر شد. با توجه به نتايج بدست آمده توصيه مي‌شود ‌مشاوران مدارس از اين روش براي ارتقاي خودكنترلي و ابراز وجود دانش‌آموزان داراي رفتارهاي خود‌آسيب‌رسان استفاده نمايند.