بررسي مقايسه‌اي اثرات دو دوره زماني درماني متفاوت با استراديول در آماده‌سازي آندومتر بر پيامد بارداري جنين فريز

مقدمه: در حال حاضر در ارتباط مدت درمان با استراديول در سيكل انتقال جنين فريز شده و تأثير آن بر پيامد بارداري اختلاف‌نظر وجود دارد. مطالعه حاضر با هدف مقايسه اثر طول مدت درمان با استراديول در آماده‌سازي آندومتر در سيكل انتقال جنين فريز بر پيامد بارداري زنان نابارور انجام شد. روش‌كار: اين مطالعه كارآزمايي باليني تصادفي شده در سال 1400 بر روي 140 زن نابارور كانديد درمان كمك باروري IVF به روش انتقال جنين فريز شده انجام شد. افراد به‌طور تصادفي به دو گروه مداخله (دريافت كننده استراديول، به‌مدت 8 روز) و كنترل (دريافت كننده استراديول به روش معمول، 13 روز) تخصيص يافتند. در گروه مداخله از روز هشتم دريافت استراديول و در گروه كنترل از روز سيزدهم دريافت استراديول، پروژسترون شروع مي شد. در هر دو گروه سطح استراديول و پروژسترون در روز قبل از شروع پروژسترون اندازه‌گيري و سپس جنين ها در مرحله مورولا يا بلاستوسيست منتقل مي شدند. تجزيه و تحليل داده ها با استفاده از نرم‌افزار آماري SPSS (نسخه 26) و آزمون‌هاي كاي دو و تي دانشجويي انجام شد. ميزان p كمتر از 0.05 معني دار در نظر گرفته شد. يافته ها: در گروه مداخله و كنترل ميانگين سطح سرمي استراديول هنگام انتقال جنين به‌ترتيب 287.1±285.7 و 354.3±443.5 (0.028=p)، ميانگين ضخامت آندومتر در زمان شروع پروژسترون 1.4±9.3 و 0.9±8.8 ميلي‌متر (0.008=p)، فراواني رخداد حاملگي شيميايي 31.4% و 17.1% (OR = 1.1, P = 0.049)و فراواني حاملگي باليني 27.1% و 17.1% (OR = 1.4, P = 0.154) بود. نتيجه گيري: در زنان نابارور تحت درمان با روش كمك باروري IVF، طول مدت درمان كمتر با استراديول در آماده‌سازي آندومتر و سيكل انتقال جنين فريز با پيامدهاي بهتر حاملگي همراه است.