استراتژي‌هاي تمركززدايي در نظام آموزش و پرورش ايران

هدف ‌اين پژوهش، شناسايي و تدوين استراتژي ‌هاي تسهيل كنندۀ تمركززدايي در نظام آموزش و پرورش ايران است. اين پژوهش كيفي با رويكرد داده‌ بنياد اجرا شده است. داده‌ هاي اوليه از طريق مصاحبه نيمه سازمان يافته گرد آوري و با ابزار “SWOT”، تجزيه و تحليل شده است. جامعۀ پژوهش شامل صاحب ‌نظران و مديران عالي آموزش و پرورش بوده، كه 25 نفر با روش هدفمند به ‌عنوان نمونه انتخاب شدند. در كدگذاري اوليه شانزده عامل داخلي و هجده عامل بيروني تعيين شد. نتايج جهت تأييد اعتبار و ضريب دهي براي مشاركت كنندگان ارسال شد. ضرايب وزني نهايي در هر دو حوزۀ داخلي و خارجي نشان داده كه شرايط و استراتژي ‌هاي كنوني آموزش و پرورش اثربخشي لازم براي بهبود و كاهش نقاط ضعف و تهديدها و بهره برداري از قوت ها و فرصت ‌ها را ندارد. با تشكيل ماتريس “SWOT”، استراتژي ‌هاي؛ هدايت اعتبارات پژوهشي براي طراحي نقشۀ جامع استاني و منطقه‌ اي ، توسعۀ انجمن ‌هاي علمي ، كاهش دغدغه ‌هاي حاكميت در حفظ وحدت ، توسعۀ تدريجي اختيارات شوراها ، توسعه و استمرار ارتباط با مجلس و مديران سياسي ، شناسايي قابليت ها، نيازها و محدوديت هاي مناطق ، تقويت برنامه‌ هاي درسي و آموزش ‌هاي متناسب با بوم ، توانمندسازي نيروي انساني ، تعديل واحدهاي ستادي ، جلب حمايت قواي سه گانه ، توسعۀ تدريجي اختيارات استاني ، توسعۀ مدارس وابسته و شناسايي و جذب منابع بالقوه ارائه شده است