استراتژي توسعه ي منطقه اي ( RDS) راهكاري جهت تمركز زدايي ( مطالعه موردي: كلانشهر رشت)

شهرستان رشت به عنوان تنها كلان شهر استان گيلان، از ابتداي شكل گيري شرايط منحصر به فردي را به نسبت به شهرهاي پيراموني خويش تجربه نموده و گرايشي روزافزون به تمركز گرايي داشته است. شكل گيري رابطه اي يك سويه و جهت دهي اكثر جريان هاي حياتي و كاركردي شهرهاي استان به سمت شهر رشت موجبات انزوا و عدم تحرك را براي ساير نقاط سكونت گاهي استان به همراه داشته است؛كه به نظر مي رسد با افزايش گستره ي فعاليت هاي شهر رشت، گسترش بيشتري خواهد يافت. اين پژوهش زمينه هاي تمركز گرايي در شهر رشت را در سه زمينه ي تمركز گرايي اداري-سياسي، تمركز گرايي اقتصادي – خدماتي و تمركز گرايي جمعيتي بررسي نموده است و ضمن تشريح مهم ترين نمود ها و مصاديق تمركزگرايي در زمينه هاي فوق؛ جهت كاهش تمركز گرايي در شهر رشت و جهت دادن جريان ها به ساير نقاط و بالتبع متعادل نمودن جريان و روابط متقابل؛ از الگوي نوين استراتژي توسعه ي منطقه اي (RDS)، بهره گرفته است، راهبرد توسعه ي منطقه اي با تفكر راهبردي، اجتماع محور و انعطاف پذير خود در برقراري تعادل هاي منطقه اي بسيار موثر است چراكه در اين الگو تلاش مي شود تا از توان ها، ظرفيت ها و اقدامات و همكاري تمامي مناطق بهره جست و آن را به بهترين شكل ممكن سازمان دهي كرد.