بُعد به‌وجودآمده از پديدارشناسي معناي‌مكان در معماري بر مواجهه با رويكرد مطالعات فرهنگي (موردپژوهي: بازار تاريخي تبريز)

مقدمه و هدف پژوهش: بازار تاريخي تبريز را مي‌توان نمونۀ بارز از فرهنگ بومي ايران با ابعاد گسترۀ فرهنگي، معنايي همانند مكان و تاريخي در پژوهش حاضر بررسي نمود. هدف پژوهش حاضر، واكاوي و تفحص فرايند بُعد پديدارشناسي معناي‌مكان در معماري بازار تاريخي تبريز به‌طريق رويكرد مطالعات فرهنگي برخوردار بوده كه ميزان ارزش معنايي مكان درآن محور موردكاوش قرار مي‌دهد. روش پژوهش: نوشتار حاضر را مي‌توان يك پژوهش از نوع توصيفي-تحليلي عنوان كرد كه در ابتدا بعد مكان را به‌منظور يك مفهوم معنايي از جنبۀ نظري در منابع كتابخانه‌اي موردمطالعه قرار داده و سپس درارتباط‌‌با ساختار آن؛ براساس مستندات مكتوب در ارائۀ يك تجزيه‌وتحليل كيفي-كمي برخوردار داشته است. يافته‌ها: در بررسي مفهوم مكان و مؤلفه‌هاي فرهنگي تأثيرگذار در معناي مكان درصدد معرفي توانايي بازار تاريخي تبريز به‌عنوان نمادي از يك مكان واجدمعنا مبتني‌بر پژوهش‌هاي صورت گرفته باتوجه به كتب، مقالات و انديشه‌هاي صاحبان‌انديشه متخصص به‌عمل‌آمده كه در مواجهه‌با تجميع ساختارفضايي دربرگيرندۀ فرايند مفاهيم و تداوم عملكردي ارج مي‌نهد برخوردار مي‌باشد. نتيجه‌گيري: نتايج پژوهش نشان داد بازار تاريخي تبريز به‌عنوان يك مكان معماري در تبيين ادراكات و تجربيات افراد داراي ابعاد معنايي ‌مكاني و مفهوم آن در برخورداري فرهنگ‌مند بودنشان از بُعد به‌وجودآمده از پديدارشناسي معناي‌مكان موردتأكيد است. طوري‌كه، در تفحص به‌كارگيري از روش پديدارشناسي ازاين جهت است كه يكي از روش‌هاي پراستفاده در حوزة پژوهش كيفي و همچنين رويكرد كارآمد در مطالعات مربوط به فلسفۀ معماري و جُنبش پديدارشناسي مكان درخورتوجه است.