تحليل زبان شناختي متن هاي علمي پهلوي

متن‌هاي پهلوي از جمله متن‌هاي دوره‌ي ميانه زبان هاي ايراني غربي‌اند. اين متن‌ها به خط پهلوي كتابي نگاشته شده‌اند و به دو دسته اصلي متن‌هاي ديني و غير ديني تقسيم مي‌شوند. بررسي اين متن‌ها از جهت شناخت ويژگي‌هاي زباني زبان فارسي ميانه كه پيشينه‌ي زبان فارسي دري و فارسي امروز است داراي اهميت است. گذشته از آن، متن‌هاي فلسفي، حقوقي، فقهي و كلامي و مطالب باقي مانده در خصوص علوم پزشكي و جغرافيا و گياه شناسي در لابه‌لاي متن‌هاي فلسفي و كلامي و نيز دو متن خاص در مورد فرهنگ نگاري، ويژگي‌هاي زبان علم در ايران باستان را براي ما روشن مي‌نمايد. در اين مقاله متن‌هاي دينكرد هفتم، پنجم و سوم و نيز دو متن فرهنگ پهلويگ و فرهنگ  اويم ايوك و متن پازند شكند گمانيك از ديد نحو ،  صرف و معني شناسي تاريخي مورد بررسي قرار گرفته‌اند و مثال هايي از هر مورد ذكر شده است. در پايان اين نتيجه‌گيري مطرح شده است كه زبان علم در ايران باستان چه ويژگي‌هايي داشته است.