ارائه مدل توسعه استارت آپ هاي ورزشي در ايران

هدف پژوهش حاضر ارائۀ مدل توسعۀ استارتاپ‌هاي ورزشي در ايران است. اين پژوهش از لحاظ هدف كاربردي و از نظر شيوۀ گردآوري داده‌‌ها توصيفي-پيمايشي است كه به‌صورت آميخته انجام شده است. در مرحلۀ اول، براي ساخت الگو از روش كيفي تحليل محتوا و براي آزمون الگو از روش كمي توصيفي-تحليلي و از نوع هم‌بستگي مبتني بر الگوي معادلات ساختاري استفاده شده است. در بخش اول (كيفي) براي انجام مصاحبۀ ميداني، استادان شاخص حوزۀ مديريت ورزشي متخصص در حوزۀ استارتاپ‌ها و همچنين استادان كارآفريني جامعۀ آماري پژوهش را تشكيل دادند. اين افراد به‌صورت هدفمند براي مصاحبه‌هاي كيفي در موضوع پژوهش انتخاب گرديدند (13 مصاحبه با 13 نفر و تا حد اشباع نظري ادامه يافت). در بخش دوم (كمّي)، بعد از گردآوري اطلاعات حاصل از بخش كيفي، اقدام به ساخت پرسش‌نامه نموده و اين پرسش‌نامه (59 گويه و 8 كد محوري) در بين تمامي كاركنان و مديران استارتاپ‌هاي ورزشي توزيع گرديد (84 نفر). با توجه به مقادير T (بيشتر از 2.58)، مشخص گرديد كه در سطح 0.99، هريك از مؤلفه‌‌هاي ماهيت نوآورانه، شناخت بازار، سازماني، فناورانه، محيطي، مديريت تيم، فردي و انساني به‌ترتيب از عوامل مؤثر بر توسعۀ استارتاپ‌هاي ورزشي در ايران به شمار مي‌آيند.