تحليلي نحوي از حالت نماي را در زبان فارسي

در اين مقاله، تحليلي نحوي از حالت نماي را در زبان فارسي ارائه مي‌گردد. زبان فارسي از جمله زبان‌هايي است كه در آن مفعول‌نمايي افتراقي ديده مي‌شود، به اين ترتيب كه مفعول‌هاي معرفه با نشانه را و مفعول‌هاي نكره بدون نشانه هستند. ولي در كنار رخداد عام اين عنصر با مفعول‌هاي معرفه، رخدادهاي غير كانوني ديگري از اين عنصر در زبان فارسي ديده مي‌شود كه شامل موارد (1-4) است: 1. ظهور را با قيدها؛ 2. ظهور را با فاعل‌هاي ارتقايي از بند درونه؛ 3. ظهور اجباري را بر روي گروه‌هاي اسمي خارج شده از جايگاه مفعول غير مستقيم؛ 4. ظهور را با گروه‌هاي اسمي خارج‌شده از متمم‌هاي گروه حرف اضافه‌اي. در راستاي تبيين نحوي رخداد عام و غير كانوني اين عنصر، در ابتدا به معرفي و نقد تحليل‌هاي نحوي پيشين پرداخته شده و به ناكارآمدي آن‌ها در ارائه توصيف و تبييني جامع از رخدادهاي اين حالت‌نما اشاره خواهد شد. سپس، نظام حالت‌دهي وابسته به عنوان نظريه‌اي كارآمد كه مي‌تواند تحليلي يك‌دست از رخدادهاي كانوني و غير كانوني حالت نماي را در زبان فارسي ارائه دهد، معرفي مي‌شود. در چارچوب اين نظريه چنين استدلال مي‌شود كه را يك حالت نماي غير فاعلي وابسته است كه به وسيله عامل (ب) از حالت‌دهي وابسته با گروه‌هاي اسمي‌اي كه در لبه گروه فعلي پوسته اي (vP) مي‌نشينند، نمايانده مي‌شود.