بازنمايي عدم قطعيت در رمان ديلمزاد اثر محمّد رودگر

يكي از موضوعات مهم زندگي بشر امروز و به تبع آن يكي از مهم‌ترين مختصّات پسامدرنيسم، عدم قطعيت است. نفوذ اين اصل به حوزه ادبيّات و تأثيرپذيري رمان از آن سبب جذّابيت هرچه بيشتر رمان‌هاي مدرن و پست‌مدرن براي خواننده و مشاركت هرچه بيشتر خواننده در خوانش رمان شده‌است. رمان «ديلمزاد» اثر محمّد رودگر يكي از رمان‌هاي برگزيده دفاع مقدّس است كه در آن از عوامل گوناگوني براي ايجاد تشكيك و عدم قطعيت بهره‌گرفته شده‌است و ساخت‌مايه اصلي آن را عدم قطعيت تشكيل مي‌دهد.در جستار حاضر، جلوه‌هاي متفاوت عدم قطعيت در رمان «ديلمزاد» با روش توصيفي ـ تحليلي بررسي و از اين رهگذر تمهيدات نويسنده براي ايجاد عدم قطعيت و قراردادن خواننده در مرز باور و ناباوري تحليل شده‌است. يافته‌هاي تحقيق حكايت از آن دارد كه در اين رمان، عدم قطعيت در سطوح زباني، روايت، شخصيّت‌پردازي، زاويه ديد و زمان و مكان داستان نمود يافته و از اين ميان، در سطح زباني رمان از برجستگي خاصّي برخوردار است. همچنين نويسنده با داستاني‌كردن واقعيت و آميختن خيال و واقعيت به همراه بي‌توجّهي به رابطه علّت و معلولي در داستان، بر تشكيك مخاطب و عدم قطعيت داستان افزوده است.