تأثير طرحواره‌درماني بافتاري بر حساسيت بين‌فردي و خودكارآمدي مقابله‌اي دخترهاي نوجوان داراي اضطراب اجتماعي

هدف از پژوهش حاضر تعيين اثربخشي طرحواره‌درماني بافتاري بر حساسيت بين‌فردي و خودكارآمدي مقابله‌اي دانش‌آموزان دختر داراي اضطراب اجتماعي بود. پژوهش حاضر از نظر روش نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه گواه و مرحلۀ پيگيري يك‌ماهه بود. جامعۀ آماري شامل دانش‌آموزان دختر مقطع متوسطۀ دوم 15 تا 16 سال شهر برازجان بود كه در سال 1401-1400 به تحصيل اشتغال داشتند. در ابتدا، دانش‌آموزان سياهۀ ترس اجتماعي (SPIN) را تكميل كردند و 40 دانش‌آموز كه نمرۀ اضطراب اجتماعي آنان بيش از آزمودني‌هاي ديگر بود، به‌صورت تصادفي انتخاب و در دو گروه آزمايشي و گواه (هر گروه 20 نفر) گمارده شدند. سپس پيش از اجراي مداخله، مقياس حساسيت بين‌فردي (ISS) و مقياس خودكارآمدي مقابله‌اي (CSES) به‌كمك آزمودني‌ها تكميل شد. پس از آن، گروه آزمايشي در 8 جلسۀ 70 دقيقه‌اي و به‌صورت آموزش مجازي، تحت درمان قرار گرفت و گروه گواه، مداخله‌اي دريافت نكرد. پس از آخرين جلسه پس‌آزمون اجرا و يك ماه پس از اتمام جلسات نيز بار ديگر پيگيري از هر دو گروه گرفته شد. به‌منظور تجزيه و تحليل داده‌ها از تحليل واريانس با اندازه‌هاي تكراري در نرم‌افزار SPSS ويراست 25 استفاده شد. نتايج نشان مي‌دهد طرحواره‌درماني بافتاري مي‌تواند بر كاهش حساسيت بين‌فردي و همچنين افزايش خودكارآمدي مقابله‌اي مؤثر باشد و اين تأثير در طول زمان نيز ماندگار است (P 0/01 ). با توجه به نتايج پژوهش، پيشنهاد مي‌شود درمانگران و متخصصان باليني، طرحواره‌درماني بافتاري را به‌‌منزلۀ رويكرد درماني مؤثر در زمينۀ اختلال اضطراب اجتماعي مدنظر قرار دهند.