تأثير روش يادگيري معكوس بر انعطاف‌پذيري ‌شناختي و انگيزش تحصيلي دانش‌آموزان پسر در دوران همه‌گيري ويروس كرونا

پژوهش حاضر با هدف تعيين تأثير روش يادگيري معكوس بر انعطاف‌پذيري شناختي و انگيزش تحصيلي دانش‌آموزان پسر در دوران همه‌گيري ويروس كرونا انجام شد. روش تحقيق نيمه‌آزمايشي و از نظر هدف كاربردي بود و در چارچوب طرح پيش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه گواه صورت گرفت. جامعۀ آماري آن تمام دانش‌آموزان پسر كلاس پنجم ابتدايي شهرستان شهرضا در سال تحصيلي 1401-1400 بودند كه از ميان آن‌ها، يك مدرسۀ ابتدايي پسرانه به‌صورت تصادفي انتخاب شد. درمجموع 40 دانش‌آموز به روش نمونه‌گيري دردسترس انتخاب شدند و به روش تصادفي در دو گروه 20 نفري آزمايش و گواه قرار گرفتند. گروه آزمايش در 10 جلسه­ آموزش به‌وسيلۀ بسته‌هاي آموزشي آنلاين شركت كرد؛ درحالي‌كه گروه گواه به شيوۀ سنتي آموزش ديد. فرايند جمع‌آوري داده‌ها در مرحلۀ پيش‌آزمون و پس‌آزمون با مقياس انگيزش تحصيلي هارتر (HEMS) و مقياس انعطاف‌پذيري شناختي دنيس و وندروال (CFI) براي همۀ شركت‌كنندگان در دو گروه انجام گرفت. داده‌هاي گردآوري‌شده به روش تحليل كوواريانس و نرم‌افزار IBM SPSS (نسخۀ 26) تحليل شدند. نتايج تحليل كوواريانس نشان داد روش يادگيري معكوس موجب افزايش انعطاف‌پذيري شناختي و انگيزش تحصيلي دانش‌آموزان گروه آزمايش در مقايسه با گروه گواه در پس‌آزمون شده است (0.05 p). روش يادگيري معكوس مي‌تواند براي افزايش انعطاف‌پذيري شناختي و انگيزش تحصيلي دانش‌آموزان در مدارس و مراكز آموزشي در شيوۀ آموزش آنلاين به‌ويژه در دوران همه‌گيري ويروس كرونا مورد استفاده قرار گيرد.