اثربخشي درمان فراتشخيصي يكپارچه‌نگر كودك‌محور بر ناگويي هيجاني كودكان طلاق با دشواري در خودنظم‌دهي هيجاني

هدف از اين مطالعه، بررسي اثربخشي درمان فراتشخيصي يكپارچه‌نگر كودك‌محور بر ناگويي هيجاني كودكان طلاق با دشواري در خودنظم‌دهي هيجاني بود. روش پژوهش حاضر نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه گواه و دورۀ پيگيري دوماهه بود. جامعۀ آماري پژوهش شامل كودكان دختر طلاق (9 تا 12 ساله) با مشكل در خودنظم‌دهي هيجاني بود كه در سال تحصيلي 1401-1400 در مقطع ابتدايي در شهر تهران مشغول به تحصيل بودند. در اين پژوهش، 26 دختر طلاق با مشكل در خودنظم‌دهي هيجاني به روش نمونه‌گيري هدفمند انتخاب و با گمارش تصادفي در دو گروه آزمايش و گواه (هر گروه 13 كودك) توزيع شدند. گروه آزمايش، مداخلۀ درمان فراتشخيصي يكپارچه‌نگر كودك‌محور را در ده جلسۀ 65 دقيقه‌اي در مدت دو ماه و نيم دريافت كردند. پرسشنامه‌هاي مورد استفاده در اين مطالعه شامل پرسشنامۀ دشواري در خودنظم‌دهي هيجاني (ERQ) و پرسشنامۀ ناگويي هيجاني (AQ) بود. داده‌هاي پژوهش با استفاده از نرم‌افزار آماري SPSS-23 با استفاده از تحليل واريانس آميخته تجزيه و تحليل شد. نتايج نشان داد درمان فراتشخيصي يكپارچه‌نگر كودك‌محور بر ناگويي هيجاني و نظم‌جويي هيجاني كودكان طلاق با دشواري در خودنظم‌دهي هيجاني تأثير معنادار دارد (001/0 p). براساس نتايج تحقيق مي‌توان نتيجه گرفت فراتشخيصي يكپارچه‌نگر با شناسايي هيجان‌ها، آموزش آگاهي هيجاني، ارزيابي مجدد شناختي، شناسايي الگوهاي اجتناب از هيجان و بررسي رفتارهاي ناشي از هيجان مي‌تواند به‌عنوان درماني مؤثر براي كاهش ناگويي هيجاني كودكان طلاق با دشواري در خودنظم‌دهي هيجاني مورد استفاده قرار گيرد.