نقد شبهات قفاري درباره نص امامت علي(ع) در نهج‌البلاغه

شيعۀ اماميه معتقد به وجوب وجود امام در همۀ زمان‌هاست و نص آشكار را در كنار عصمت براي همۀ امامان واجب مي داند و بر اساس اين ديدگاه نص يكي از دلايل اثبات امامت است و امامت بدون معجزه اثبات نمي شود، مگر با وجود نص و توقيف رسول (ص) بر شخص آن امام. در كتاب‌هاي قفاري و بر اساس مستندات وي - كه آنها را برگرفته از منابع معتبر شيعي مي داند-، اين ديدگاه شيعه به شكل‌هاي مختلف انكار شده است و ازجمله دلايل وي تعدادي از گفته ها و نوشته هاي علي(ع) در نهج البلاغه است. پژوهش حاضر بر پايه سياق كلام در نهج البلاغه و به روش تحليلي-توصيفي و با بررسي تاريخي-سندي مستندات قفاري، درصدد برآمد تا ميزان اعتبار نوشته هاي وي را در موضوع نص مورد بررسي قرار داده و آنها را تحليل كند. با توجه به بررسي هاي به‌عمل‌آمده، قفاري همچون ديگر پيشينيان خود و با توجه به نوشته هاي آنها، تقطيع و گزينش قسمتي از كلام حضرت را در جهت اهداف خود اصل قرار داده و بدون توجه به سياق و صدور كلام ديدگاه خود را بيان داشته است. همچنان‌كه نتيجه تحليل ديدگاه مخاطبان حضرت، برخلاف گفته هاي وي است.