رويكرد زبان‌شناختي به ترجمۀ متن

در اين مقاله نويسنده رويكردي زبان‌شناختي را توصيف مي‌كند كه معتقد است در ترجمۀ متون فلسفي، شعر و متون كهن بايد به كار گرفته شود. نويسنده نخست به ضرورت داشتن دانش زبان‌شناختي براي درك و ترجمۀ اين نوع متون اشاره مي‌كند و مي‌گويد بسياري از مترجمان اين نوع متون چون از دانش زبان‌شناختي زبان بيگانه (در اينجا زبان آلماني) كم‌بهره‌اند، به ساخت واژگاني و ساخت دستوري متن توجه ندارند و لذا هر مترجم چون معناي خودش را بر متن بار مي‌كند ترجمه‌اي متفاوت مي‌نويسد و با اين‌كار سبك نويسنده را هم مخدوش مي‌كند. به‌زعم نويسنده، اگر رسيدن به معني ممكن باشد، معني جز از طريق تحليل زبان‌شناختي متن اصلي به‌دست نمي‌آيد