ترجمۀ‌ ‌‌بينانشانه‌‌‌‌اي بر ‌مبناي‌‌ الگوي ‌پِيرس‌‌

تماشاي فيلم‌ ما را از خواندن‌ كتاب‌‌ بي‌‌نياز‌ ‌نمي‌‌سازد. اين ‌جملۀ‌ ‌به‌‌ظاهر‌ ساده بحث‌‌و‌جدل‌‌هاي‌ ‌‌تندي ‌را در باب مطابقت‌ متن مكتوب با نسخۀ‌ سينمايي ‌آن‌ به‌وجود آورده است. ‌اين‌ بحث‌ها غالباً طرفِ‌ متن‌ ادبي‌ را گرفته‌ و آن‌ را همچون‌ قرباني‌ بي‌پناهي‌ در دستان‌ فيلم‌نامه‌نويسان، كارگردانان‌ و تهيه‌كنندگان‌ سينما‌ دانسته‌اند. چنين‌ وضعي‌ ريشه‌ در سنّتي‌ كهن‌ دارد كه ‌ارزش‌ ترجمه ‌را در وفاداري‌ آن‌ به‌ متن‌ اصلي‌ مي‌داند، و متن‌ اصلي‌ [در اينجا] به‌‌منزلۀ‌ الگويي‌ برتر است ‌كه ‌بايد از روي‌ آن‌ نسخه‌ برداشت. مَثَل‌‌‌ ‌قديميِ‌ «مترجم‌ خائن‌ است» هنوز هم نزد بسياري ‌اعتبار دارد، گرچه شايد [در ظاهر] به آن‌ اذعان‌ نكنند. به‌‌ هر روي، برخي‌ نظريه‌پردازان‌ ترجمه ‌اين‌ مثل را روزآمد كرده‌ و گفته‌اند: «مترجم ‌بايد خائن باشد»، كه ‌اين ‌[گفتۀ آنان]، به‌طور خاص، به ‌ترجمۀ ‌بينانشانه‌اي مربوط مي‌شود. آنان ‌كه بر مطابقت كتاب با فيلم‌ اصرار مي‌‌ورزند از درك اين نكته غافل‌اند كه‌ كتاب و فيلم‌‌ به دو نظام نشانه‌ايِ‌ متفاوت تعلّق‌ دارند و، ازاين‌رو، بررسي‌ آنها بايد مبتني‌‌بر معيارهاي‌ خاص رسانه‌‌‌‌‌شان‌‌ باشد